A luz dourada

Jorge de Ortúzar
Tradución: Marina Rodríguez García, sobre versión previa de María Lado
Ilustracións orixinais: Ana R. Jular

Dos Acordes publica a súa primeira novela: A luz dourada, de Jorge de Ortúzar.
A emigración dun rapaz galego a América no ocaso do século XIX é a base argumental desta novela breve que nos somerxe, de feito, no complexo das relacións humanas, na perda e na busca de vínculos. En definitiva, no que supón a vida.

15,00 

Hay existencias

SKU: a-luz-dourada Categoría:

Detalles

N.º de páginas

80

Tamaño

220x200mm

ISBN

978-84-123180-8-1

Sobre el autor

Jorge de Ortúzar

Jorge de Ortúzar

Jorge de Ortúzar Romariz (1949-1997) foi un poeta, novelista e músico arxentino que desenvolveu a súa carreira a cabalo entre o seu país natal e diferentes cidades españolas, como Madrid, Vigo, Viveiro e Segovia. Legou diversas obras musicais e literarias, como De aquí para adelante, Poéticas, Ciudades al alba, Viaje de agua ou a novela La luz dorada.

Le un fragmento:

“A derradeira noite que pasei no lar paterno, os meus irmáns e o meu pai foron durmir coma se fose unha noite máis: foi a última vez que puiden ver a luz dourada que se reflectía nas lousas e paredes mentres se ía extinguindo. O meu desexo era salvar a vida da familia, reparando tanta pobreza. Oíndo a respiración de Santiago e randeando o meu brazo esquerdo ao bordo da cama, coma se estivese navegando, fun adormecendo.

Agora recoñezo que me despedía para sempre.

Porque, coma todos, eu cría que saía facer unha campaña, unha cruzada, na que o importante era o regreso triunfal. Iamos facer fortuna, non para afincarnos: agora que se escoita tanta trompeta patriótica na que os recentemente chegados queren ser máis arxentinos que o ombú, eu afirmo que é mentira; que quedamos atrapados polas circunstancias, que non fixemos outra cousa que non tivese por mira o regreso ao terruño; e que a pampa padecémola do mesmo xeito que ela nos aguantou. Nada máis.

E aínda que sei que os meus ósos quedarán en terra arxentina hai algo meu que se resiste. Porque naquel momento que agora revivo con papel e lapis, eu crin que me despedía por un tempo, por unha tempada.”